x
≡ Catalogar
Sobre nosotros Galería Contáctenos

Michaił Michajłowicz Dubikowski. Osoba, której szukam. Zaginiony w Niemczech w 1945 roku. Ravensbrück



Michaił Michajłowicz Dubikowski. Osoba, której szukam. Zaginiony w Niemczech w 1945 roku. Ravensbrück.

  1. Michaił Michajłowicz Dubikowski (na zdjęciu po prawej). Osoba, której szukamy. Zaginiony w Niemczech w 1945 roku.
  2. Anastasia Romanovna Zhigunova, matka MMD.
  3. Akulina Naumovna Dubikovskaya (26.05.1911) żona Dubikowskiego Michaiła Michajłowicza (ur. 1910)



Akulina Naumovna Dubikovskaya

4. Pan Michaił Dubikowski ojciec MMD. Wyjechał do Polski przed rewolucją, zabrał go ojciec, dał Anastazji Romanownej Żigunowej majątek i ziemię (jak rozumiem, nie ożenił się z nią), sprzedała, a pieniądze „jadła, roztrwoniła i roztrwoniła". Syn Misha dorastał w sierocińcu, gdzie uczył się niemieckiego. Mieszkaliśmy w Kalinowce w rejonie Mścisławskim.

5. Dzieci MMD i AND: Anna (10.11.1937 to tekst jej wspomnień), Taisa, Valentin.

6. Brat ARZh - Żygunow Władimir Romanowicz, bohater Związku Radzieckiego, pilot.

Michaił był dowódcą brygady czołgów po fińsku, kula przeszyła policzki, gdy krzyczał „hurra", znał niemiecki w sierocińcu. Drugą wojnę światową poznaliśmy w Kalinowce, potem mieszkaliśmy w Mścisławiu. Nie przyjęli rezerwacji w statku kosmicznym, mechanik był kierowcą ciągnika. Wszedł do służby Niemców jako kierowca ??, nie brał udziału w sprawach policyjnych, gorliwymi policjantami byli Samusev i Dubikovsky Andrei (jego imiennik). Misha ostrzegał przed nalotami, ukrył 12 dziewcząt pod swoim piecem. Prowadził oficera. Kuryshev był szefem policji w Mścisławiu. Syn Kuryszewa był w KA. Mishka pracował w samochodzie. Gdy Niemcy zaczęli się wycofywać, pojechaliśmy do Borysowa, potem do Wilejki, przez Odrę, Magdenburg, Niemcy byli w samochodach i Mishka przyjechał do ciężarówki, gdy trzeba było przenieść rodzinę.

Podczas odwrotu Niemców (1942 ??) jeździliśmy wozami dla Niemców, był Borysow, potem przez rok mieszkali w Wilejce, z Polakami o imieniu Terpitsky (na zdjęciu Ledya, Yadya, Stefan , Anna na prawo od stracha na wróble). W ich domu mieszkali miejscowi. Partyzanci Maszerowa zebrali się na ich miejscu. Maszerow? zaprosił Michaiła do oddziału, odmówił. Michaił ostrzegł partyzantów, że jutro spalą las - wyjdź, las naprawdę płonął. Mężczyzna Platon, rybak z Wilejki, kochał Kulinę, poprosił o pozostanie, odmówiła, Misza przyjechała po nich na maentak, jego matka Nastya była w szpitalu, mówi - tak, no, ale po drodze się spotykają ją i zabierz ją ze sobą.

Czy jadą do Orlyau? Mieszkali u pani Klemczyńskiej. Mieszkał w pobliżu berlińskiej wysepki? Miasto Orlyau, Magdenbur, Ondenburg (Anna wspomina słowa). Trafiliśmy tam z Wilejki, gdzie Niemcy dali nam dom, (koniec 1944-początek 1945) nie pracowali, po prostu tam mieszkali. Mishka zostawił ich i zabrał Niemców, a jego rodzina została w nocy nieoczekiwanie aresztowana i wysłana do obozu zagłady. Magdeburga? 80 km od Berlina, zajętych w tym domu. W pobliżu tego obozu płynęła rzeka, rzucono w nią kamień i leżała na wodzie z tłuszczu. Wszyscy byli ubrani w pasiaki, Żydzi zostali spaleni.Na początku byli w tym obozie (nazwa nie jest znana), gdzie wyrzucono ludzi i przyszła ich kolej (zostało kilka dni). Umyli głowy żrącą substancją. Nadzorca Baba zapytał: Gdzie jest twój mąż? Dlaczego cię nie zabierze? Następnie zaproponowała Akulinie za złoto (w Borysowie sprzedali krowę za 8 złotych monet), aby przenieść je do mniej okrutnego obozu. Przemalowała go i sfotografowała (kobieta na zdjęciu), zrobiła dokumenty i przekazała do

Rovensbrück, w obozie kobiecym, truły je psami, żeby nie zjadły kleiku, szły do ​​kopców (zakopana żarówka) i wokół kopców rozstrzeliwano ludzi, karmiono (rutyka, rzepa) za ogrodzeniem, ziemniaki pełzały pod karabinami maszynowymi. Trzeba było mieć czas na zebranie żarówek i powrót, żeby nie uruchomiły prądu. Akulina po prostu nie miała czasu, rzuciła żarówkę, a Niemiec ją zobaczył i powiedział: puch, puch tam i wysłał do mycia toalet. Mishka przyjechał do obozu, kobieta powiedziała, że ​​prawie się spalili, rozpalił się i rzucił się na Niemców (stąd wersja, że ​​został zabity), zwłaszcza, że ​​taki przypadek już się zdarzył. Akulina trochę uratowała. Misza powiedział: jadę na granicę szwajcarską, zabiorę oficerów i wrócę po was. Nikt go więcej nie widział. Tymczasem strażniczka niemiecka mówi: Idź do pracy, żeby jedzenie było normalne, Akulina woziła pudła na wózku, ale nie wiedziała, co w nich jest, a potem poszła do magazynu i tam robią naboje za sobą 3 drzwi. Mieszkał: barak, łóżka na 2 kondygnacjach. Nie mieszkali tam długo, nawet worka ziemniaków nie zjedli, wszystkich zabrali na Marsz Śmierci, a Anka poszła do bunkra po taczkę i nie mogła jej ściągnąć, udało im się wydostać . Na górze koszary, na dole fabryka nabojów. Profesor-więzień był nakarmiony i nie mógł już chodzić i jeść. Odejdź, mówi, że zbombardują, Niemców już nie było. Początkowo samoloty wystrzeliły folię, aby działa przeciwlotnicze nie słyszały i jak horror zaczął bombardować. Shurka, 14-latek, jeździł z nimi z Białorusi, naprawiał samochody, znikał po bombardowaniu, chodził z nimi z Białorusi, mieszkał w sąsiednim baraku. Syn siostry Moti. Akulina miała wiele sióstr i braci. Pojechaliśmy nad Odrę, był most pontonowy, pomodliliśmy się i odjechaliśmy. Gdy się poruszali, został zbombardowany. Meble, śmieci, ludzie unosili się na rzece.

Amerykanie zaproponowali odejście. Niedaleko obozu stały amerykańskie samochody, kto chce jechać do Ameryki, zabierzemy, a mama mówi: chodźmy uciekać i wtedy kapitan Nikołajew nas uwolnił.

Akulina dołączył do kapitana Nikołajewa. Anna wspomina: Nikołajew z kobietą i Ania poszli po jagody, Ania zobaczyła nogę wystającą z siana i powiedziała Rosjanom, że złapali niemieckich oficerów pod podwójnym sufitem. Kapitan Nikołajew (dał rezerwację do Kaliningradu, komendant da mieszkanie, pracę), ostrzegł, żeby nie jechać na Białoruś, gdzie jest dewastacja. Akulina powiedziała: Nie, Mishka mnie tam nie znajdzie. Rosjanie dali konie i papier. Konie ukradli Polacy. Dali innym. Przyjechaliśmy do Sutoków, powiat Mścisławski, mieszkaliśmy tam do 1991 roku. Istnieje szansa, że ​​MMD nie został zabity.

Babcia przypomniała sobie piosenkę obozową, którą Google znalazł Ravenbrück.

Mieszkamy pod Berlinem
Nasza wyspa jest otoczona wodą
Znajduje się tam niewielka równina, a obóz koncentracyjny jest otoczony murami
36 drewnianych baraków bunkier kuchenny i te same nabijaki
nasze dziewczyny chodzą bez jaków
chociaż marzec jest jeszcze zimny

Co było w Google:

(Mieszkamy pod Berlinem, wyspa otoczona wodą ...... Jest mała równina i obóz koncentracyjny z elektryczną ścianą.
32 baraki drewniane, kuchnia, bunkier, rewir i beret,
Nasze dziewczyny chodzą bez jaków, mimo że marzec jest zimny. )

Mieszkamy pod Berlinem
Wyspa otoczona wodą.
Tam leży mała równina,
A w nim obóz stoi za murem.
Dwadzieścia sześć drewnianych baraków
Bunkier, kuchnia i szopka.
Nasze dziewczyny chodzą bez jaków,
A marcowy mróz wciąż pęka.
Na zewnątrz jest noc, a oni nas wychowują.
Pijemy pół litra gorącej wody,
A potem są wyrzucani do apelu.
Powtarzamy o naszym niemieckim numerze:
„Zibzein tauzen ain gunder firtsysh".
Trzydzieści razy „nadzorcy" uważają nas,
Trzysta razy pięć jest tego warte.
Słyszymy głos starszego „nadzoru",
Biegamy do pracy jako yurba.
Nad głową, drodzy przyjaciele.
Nad głową śpiewaj śmiało!
Wkrótce, wkrótce po nasze szczęście
Kochany słowik poleci
I otworzy nam drzwi za bramą,
Zdejmij ciężar z naszych ramion
Ukoj ranę serca
Wytrzyj łzy i smutek z oczu.

Anna nie pamięta nic o Niemcach, którymi jeździł Misza. Samochody i tak dalej. Kola służył z Michaiłem wraz z niemieckimi oficerami.

Telegram: @firstingoogle1



Más noticias sobre este tema
Mijail Mijailovich Dubikovsky. La persona que estoy buscando. Perdido en Alemania en 1945. Ravensbrück
Mikhaïl Mikhaïlovitch Doubikovski. La personne que je recherche. Perdu en Allemagne en 1945. Ravensbrück
Michail Michailowitsch Dubikowsky. Die Person, die ich suche. 1945 in Deutschland verschollen. Ravensbrück
Mikhail Mikhailovich Dubikovsky. The person I'm looking for. Lost in Germany in 1945. Ravensbrück
Михаил Михайлович Дубиковский. Человек которого я ищу. Пропал в Германии в 1945. Равенсбрюк. 
展览“LESDREVTECH - 2019”明斯克,2019年4月1日
© 2023 ArchiLine Wooden Houses
114-49, Necrasov str., Minsk, Republic of Belarus, 220049
                                              

El sitio funciona con Nestorclub.com